Siti, blog e web hosting gratis Crea sito web

Nessuna tregua per i Germani di “Cesare”

Versioni, Versioni Cesare, Versioni Per Autore 1,510 Commenti »

IN LATINO:
Hoc facto proelio Caesar neque iam sibi legatos audiendos neque condiciones accipiendas arbitrabatur ab iis qui per dolum atque insidias petita pace ultro bellum intulissent; expectare vero dum hostium copiae augerentur equitatus reverteretur summae dementiae esse iudicabat, et cognita Gallorum infirmitate quantum iam apud eos hostes uno proelio auctoritatis essent consecuti sentiebat; quibus ad consilia capienda nihil spatii dandum existimabat. His constitutis rebus et consilio cum legatis et quaestore communicato, ne quem diem pugnae praetermitteret, oportunissima res accidit, quod postridie eius diei mane eadem et perfidia et simulatione usi Germani frequentes, omnibus principibus maioribusque natu adhibitis, ad eum in castra venerunt, simul, ut dicebatur, sui purgandi causa, quod contra atque esset dictum et ipsi petissent, proelium pridie commisissent, simul ut, si quid possent, de indutiis fallendo impetrarent. Quos sibi Caesar oblatos gavisus illos retineri iussit; ipse omnes copias castris eduxit equitatumque, quod recenti proelio perterritum esse existimabat, agmen subsequi iussit.

IN ITALIANO:

Dopo tale scontro, Cesare ormai non stimava giusto ascoltare gli ambasciatori nè accogliere le proposte di un popolo che, dopo aver chiesto pace, aveva deliberatamente aperto le ostilità con agguati e imboscate; d’altro canto, considerava pura follia aspettare che il numero dei nemici aumentasse con il rientro della cavalleria e, ben conoscendo la volubilità dei Galli, intuiva quanto prestigio i Germani avessero già acquisito con una sola battaglia; perciò, riteneva di non dover assolutamente concedere loro il tempo di prendere decisioni. Aveva già assunto tali risoluzioni e informato i legati e il questore che non intendeva differire l’attacco neppure di un giorno, quando si presentò un’occasione veramente favorevole: proprio la mattina seguente i Germani, sempre con la stessa perfida ipocrisia, si presentarono al campo di Cesare, in gran numero, con tutti i principi e i più anziani. Volevano, a detta loro, sia chiedere perdono per l’attacco sferrato il giorno precedente contro gli accordi e le loro stesse richieste, sia ottenere, se possibile, una dilazione: ma il solo scopo era di tendere una trappola. Cesare, lieto che gli si fossero offerti, ordinò di trattenerli, portò fuori dall’accampamento tutte le sue truppe e ordinò alla cavalleria di chiudere lo schieramento, ritenendola ancora scossa per la recente sconfitta.

http://www.skuola.net

Leggi il resto dell'articolo..
Termini legati all'articolo: , , , , , ,
Scritto da admin

I Romani superano i Greci nel diritto

Versioni, Versioni Cicerone, Versioni Per Autore 101 Commenti »

IN LATINO:
Prudentissima civitas Atheniensium, dum ea rerum potita est, fuisse traditur; eius porro civitatis sapientissimum Solonem dicunt fuisse, eum qui leges, quibus hodie quoque utuntur, scripserit. Is, cum interrogaretur cur nullum supplicium constituisset in eum qui parentem necavisset, respondit se id neminem facturum putavisse. Sapienter fecisse dicitur, cum de eo nihil sanxerit quod antea commissum non erat, ne non tam prohibere quam admonere videretur. Quanto nostri maiores sapientius! Qui cum intellegerent nihil esse tam sanctum quod non aliquando violaret audacia, supplicium in parricidas singulare excogitaverunt ut, quos natura ipsa retinere in officio non potuisset, magnitudine poenae a maleficio summoverentur: insui voluerunt in culleum vivos atque ita in flumen deici.

Leggi il resto dell'articolo..
Termini legati all'articolo: , , , ,
Scritto da admin

I terribili effetti dell’intemperanza

Versioni, Versioni Cicerone, Versioni Per Autore 87 Commenti »

IN LATINO:

Quae libidini subiecta sunt, ea sic definiuntur, ut ira sit libido puniendi eius, qui videatur leasisse iniuria, excandescentia autem sit ira nascens et modo exsistens, odium ira inveterata, inimicitia ira ulcisendi tempus observans, discordia ira acerbior intimo animo et corde concepta, indigentia libido inexplebilis, desiderium lidibo eius, qui nondum adsit videndi. Omnium autem perturbationum fontem esse dicunt intemperantiam, quae est a tota mente et a recta ratione defectio sic aversa a praescriptione ratibus, ut nullo modo appetitiones animi nec regi nec contineri queant. Quem ad modum igitur temperantia sedat appetitiones et efficit, ut eae rectae rationi pareant, conservatque considerata iudicia mentis; sic, huic inimcitia, intemperantia omnem animi statum inflammat, conturbat, incitat; itaque et aegritudines et metus et reliquae perturbationes omnes gignuntur ex ea.

IN ITALIANO:

Le emozioni che sono soggette alla passione sono così definite: l’ira è il desiderio di di punire colui che sembra aver(ci) offeso con un’ingiuria, l’escandescenza è l’ira che nasce e che esiste da poco; l’odio è ira invecchiata, l’inimicizia è l’ira che aspetta l’occasione di vendicarsi; la discordia è ira più acre nel profondo dell’animo e concepita nel cuore, l’indigenza è un desiderio insaziabile, il rimpianto è il desiderio che viva uno che non c’è più. Si dice che la fonte di ogni turbamento è l’intemperanza che è la separazione da tutta la mente e dalla retta ragione tanto lontano dal limite che non si può in alcun modo governare né contenere le pulsioni dell’animo. Pertanto, in questo modo la temperanza calma i desideri e fa in modo che essi obbediscano alla retta ragione e conservino i giudizi ben ponderati della mente; così l’odio, l’intemperanza, bruciano infiammano e turbano lo stato d’animo a costui; così, i malanni, i timori e gli altri turbamenti nascono tutti da essa.

Leggi il resto dell'articolo..
Termini legati all'articolo: , , ,
Scritto da admin

De excellentibus ducibus exterarum gentium-Cornelio Nepote - Liber I - Miltiades

Versioni, Versioni Cornelio Nepote, Versioni Per Autore 112 Commenti »

IN LATINO:

Post hoc proelium classem LXX navium Athenienses eidem Miltiadi dederunt, ut insulas, quae barbaros adiuverant, bello persequeretur. Quo in imperio plerasque ad officium redire coegit, nonnullas vi expugnavit. Ex his Parum insulam opibus elatam cum oratione reconciliare non posset, copias e navibus eduxit, urbem operibus clausit omnique commeatu privavit; dein vineis ac testudinibus constitutis propius muros accessit. Cum iam in eo esset, ut oppido potiretur, procul in continenti lucus, qui ex insula conspiciebatur, nescio quo casu nocturno tempore incensus est. Cuius flamma ut ab oppidanis et oppugnatoribus est visa, utrisque venit in opinionem signum a classiariis regis datum. Quo factum est, ut et Parii a deditione deterrerentur, et Miltiades, timens, ne classis regia adventaret, incensis operibus, quae statuerat, cum totidem navibus, atque erat profectus, Athenas magna cum offensione civium suorum rediret. Accusatus ergo est proditionis, quod, cum Parum expugnare posset, a rege corruptus infectis rebus discessisset. Eo tempore aeger erat vulneribus, quae in oppugnando oppido acceperat. Itaque, quoniam ipse pro se dicere non posset, verba fecit frater eius Stesagoras. Causa cognita capitis absolutus pecunia multatus est, eaque lis quinquaginta talentis aestimata est, quantus in classem sumptus factus erat. Hanc pecuniam quod solvere in praesentia non poterat, in vincula publica coniectus est ibique diem obiit supremum.

IN ITALIANO:

Dopo questa battaglia gli ateniesi consegnarono a Milziade stesso una flotta di settanta navi, affinché allargasse il conflitto alle isole che avevano aiutato i barbari. E sotto il (proprio) comando ne costrinse la maggior parte all’obbedienza, e alcune ne espugnò con la forza. Tra queste, poiché non poteva ricondurre all’obbedienza con la persuasione, l’isola di Paro, superba della sua potenza, condusse fuori dalle navi le truppe, chiuse la città con opere d’assedio e la privò di ogni rifornimento. Quando ormai era sul punto di conquistare la città, di lontano nella terraferma un bosco, che si poteva vedere dall’isola, non so per quale ragione di notte si incendiò. La sua fiammma così fu vista dagli assediati e dagli assalitori, e da entrambi venne il sospetto che fosse stato dato il segnale dai soldati della flotta reale. Perciò risultò che sia gli abitanti di Paro si trattennero dall’arrendersi, sia Milziade, temendo che sopraggiungesse la flotta del re, incendiate le macchine d’assedio che aveva predisposto, tornasse ad Atene con lo stesso numero di navi con cui era partito, tra il disappunto dei suoi concittadini. Quindi fu accusato di tradimento perché, sebbene potesse prendere d’assedio Paro, se ne sarebbe andato senza nessun risultato in quanto corrotto dal re. Pertanto, poiché non poteva difendersi personalmente, parlò (per lui) suo fratello Stesagora. Fatto il processo, assolto dalla pena capitale, fu punito con una multa, e quell’ammenda fu fissata in 50 talenti, (cioè) quanto era stato speso per allestire la flotta. Poiché al momento non poteva versare questa somma, fu gettato in prigione e lì morì.

Leggi il resto dell'articolo..
Termini legati all'articolo: , , , , , , , , ,
Scritto da admin
WP Theme & Icons by N.Design Studio Restyling by Tecnìco, sponsor by Stilegames
La pagina è stata creata usando20 queries in 0.337 secondi
Entries RSS Comments RSS Collegati